ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ … ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΙ

Πνευματικοί  άνθρωποι σε δύσκολες εποχές για λαούς και τόπους, σήκωσαν το κεφάλι στην εξουσία, αντιστάθηκαν, συγκρούστηκαν μαζί της και απαίτησαν να γίνονται σεβαστές πανανθρώπινες αξίες. Καλλιτέχνες και διανοούμενοι όπως οι Πικάσο, Μπρακ, Νταλί, Μιρό, Εμίλ Ζολά και άλλοι.

Ο Εμίλ Ζολά  ξεχωριστός λογοτέχνης, ο πιο σημαντικός εκπρόσωπος του νατουραλισμού, άσκησε τεράστια κοινωνική επιρροή με το έργο και τις παρεμβάσεις του. Στα τελευταία του χρόνια (1898) έμελλε να συνταράξει συθέμελα τη γαλλική κοινωνία με την ανοιχτή επιστολή του προς τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, η οποία δημοσιεύτηκε στο εξώφυλλο της εφημερίδας L’Aurore υπό τον τίτλο “Κατηγορώ!”. Ξεσκέπαζε μια μηχανορραφία που κόστισε την ελευθερία στον στρατιωτικό Άλφρεντ Ντρέιφους. Αποτέλεσμα της επιστολής ήταν το «Μανιφέστο των διανοούμενων» όπως τιτλοφορήθηκε η πρωτοβουλία καταξιωμένων ανθρώπων στο πεδίο των επιστημών, των τεχνών και των γραμμάτων για την αναψηλάφηση της υπόθεσης Ντρέιφους.  Ακολούθησαν δραματικά γεγονότα που κατέληξαν όχι απλώς στη δικαίωση του αθώου αλλά και στη μεταρρύθμιση του συστήματος.

Στην Ελληνική ιστορία όπως και στη παγκόσμια, οι διανοούμενοι έχουν  περίοπτη  θέση. Προεπαναστατικά μεταξύ άλλων οι Ρήγας  Φεραίος, Αδαμάντιος.Κοραής, Αντώνης  Κυριαζής, Ευγένιος Βούλγαρης, Νικηφόρος Θεοτόκης, ο Ανδριώτης Θεόφιλος Καΐρης. Πρόσφατα μεταξύ άλλων οι Ροΐδης, Παλαμάς, Σικελιανός, Καζαντζάκης, Βάρναλης, Κόντογλου,  Σεφέρης, Ελύτης, Ρίτσος, ο Ανδριώτης Ανδρέας Εμπειρίκος.

«Τι πιστεύετε πως είναι ο καλλιτέχνης; Ένας ανόητος ο οποίος έχει απλά μάτια αν είναι ζωγράφος ή αυτιά αν είναι μουσικός; Αντίθετα, την ίδια στιγμή είναι ένα πολιτικό ον, το οποίο διαρκώς ανταποκρίνεται σε σπαραξικάρδια, φλογερά ή χαρούμενα γεγονότα και απέναντι στα οποία παίρνει θέση με ποικίλους τρόπους. Όχι, η ζωγραφική δε γίνεται για να διακοσμεί διαμερίσματα. Είναι ένα εργαλείο πολέμου για να επιτίθεται, αλλά και να αμύνεται ενάντια στον εχθρό»
Pablo Picasso, 1945

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ ΕΓΙΝΑΝ … ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΙ

Του Μάκη Δεληπέτρου

Θυμάμαι που συγκέντρωναν υπογραφές-σχεδόν όλοι. Από τους ηθοποιούς των Δημοτικών Περιφερειακών Θεάτρων, τους κριτικούς Κινηματογράφου έως τους συγγραφείς.

Δεν έλειπαν σκηνοθέτες, ποιητές, ζωγράφοι. Για χίλια δυο θέματα.

Θυμάμαι πως καθηγητές πανεπιστημίου διαδήλωναν «ενάντια στην τρομολαγνεία» κ.α. μεγάλα προβλήματα.

Τώρα που ο Τρόμος είναι παρών παντού δίπλα μας, σιωπή.

Ούτε διαδηλώσεις, ούτε κείμενα, ούτε μεγαλόστομες διακηρύξεις για διανοουμένους έτοιμους για… όλα.

Θυμάμαι που επιφανείς συνδικαλιστές δημοσιογράφοι ζητούσαν την συγκρότηση διευθυντηρίου παρατήρησης δεοντολογίας δημοσιευμάτων, όταν «έπρεπε», και ο νοών νοείτω…

Τώρα που γράφονται και ακούγονται τέρατα, σιωπή.

Ποιος ενδιαφέρεται για τον λαό των χρεών και των σκουπιδοντενεκέδων;

Η «διανόηση» μοιάζει να εκδικείται την πλέμπα που δεν της έδινε την δέουσα σημασία τόσα χρόνια-όταν κατ΄ απαίτηση της θα έπρεπε.

  • Που είναι τα έργα που θα καταγράψουν την πραγματικότητα και θα μετουσιώσουν σε δημιουργική βούληση την περιρρέουσα παρακμή;
  • Για τι «πάλι σωπαίνουν» αντί να δημιουργούν οι λογοτέχνες, οι εξέχοντες εικαστικοί μας, οι γεμάτοι μάνητα για την υψηλή Τέχνη σκηνοθέτες;

«Δεν είναι δουλειά μας η διαμαρτυρία» απαντούν μερικοί. Και όμως το μόνο κείμενο που βγήκε στην δημοσιότητα ήταν ένα γραπτό, έμμεσης υποστήριξης των Μνημονιακών θέσεων.

Δεν ήταν δουλειά η κλάψα προς τα υπουργεία τόσα χρόνια.

Θα ήταν δουλειά η έλλειψη… δουλειάς για εκατομμύρια Έλληνες.

Αλλά αν η διαμαρτυρία γίνεται όποτε βολεύει… λογάριαζε την για πόρνη, για να παραφράσω το εγκαίρως ρηθέν.

Βέβαια αν ένας Σεφέρης που δεν ήταν και τόσο «μάχιμος» έγραφε στίχους για να προάγει την ιδέα του να σταματήσει ο εμφύλιος, σήμερα φαίνεται ότι η «σιωπή των καλλιτεχνών» επιβάλλεται με ένα αδιόρατο δίκτυο συναίνεσης.

Ούτε καν πύρινες συνεντεύξεις δεν υπάρχουν, όπως λ.χ. το 2008 ή παλαιότερα.

Η διανόηση του «φύλαγε τα ρούχα σου να έχεις τα μισά» δεν θα δικαιωθεί-θα πάρει την θέση της μαζί με το υπάρχον πολιτικό προσωπικό και την θεραπαινίδα του δημοσιογραφία.

Οι καιροί αλλάζουν δίχως να κοιτάζουν αυτούς που κρατάνε πισινή.

Ας μην διαμαρτύρονται για «λαϊκισμούς» και «αυγά φιδιών»: η απουσία του λόγου τα εκτρέφει και χιλιάδες άνθρωποι χωρίς διαφυγή φυσικό είναι να στραφούν σε όποιον μιλήσει απλά, ακόμη και σε όποιον απεργάζεται τα σκοτεινά και ύποπτα του μέλλοντος μας.

Μαζί με την «εκπύρωση» σε κάθε χώρο, θα έρθει και στον χώρο των τεχνών η «αποκάλυψη», η κατακαίουσα φωτιά του καινούριου από κάθε χώρο έκφρασης.

Νομίζω ότι ο Σενέκας έλεγε πως «ό,τι είναι να ειπωθεί, έχει ειπωθεί, λείπουν αυτοί που θα τα κάνουν πράξη».

Δεν θα μας λείψει όποιος… λείπει.

Έτσι και αλλιώς, μετά τον χορό, πολλά τραγούδια λέμε. Το θυμόμαστε και από παλιά…

Πηγή: newstrap

 

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s